Открыть главное меню

Шаблон:Серпасыс абу

Вурдов Алексей Иванович
Чужан лун:

1956-ӧд вося урасьӧм 21-ӧд лун(1956-02-21) (63 арӧс)

Чужанін:
Мыйся уджыс:

гижысь

Вурдов Алексей Иванович (1956) — коми гижысь.

Олан туйПравить

Алексей Вурдов чужис Инта карын 1956 вося урасьӧм тӧлысь 21-ӧд лунӧ. Интаӧ бать-мамыс вӧлі локтӧмаӧсь Удорса районса Слӧбӧдаяг грездысь. Шахтаын вит во уджалӧм бӧрын найӧ бӧр бергӧдчисны Удораӧ. 1959 восянь сылӧн челядьдырыс колис Ыджыдъяг посёлокын да Слӧбӧдаяг грездын.

1973 воын помаліс Косланса шӧр школа. Кардорса лесотехническӧй институтын босьтіс «вӧр овмӧсын инженер» специальносьт, уджаліс сэні Мехлесхозын лесничӧйлы отсасьыстӧн. Вӧлі комсомоллӧн райкомын инструкторӧн. Кардорын пӧшти ӧкмыс во уджаліс пытшкӧсса делӧяс кузя органъясын опицерӧн, вӧлі спецназса командирӧн. Уджысь орӧдчытӧг помаліс Ленинградса финансово-экономическӧй институт. Вӧлі безопасносьт службаса начальникӧн, видзан-корсян фирмаса директорӧн, экономика юалӧмъяс серти сӧветникӧн.

Гижан уджПравить

Литератураӧ Алексей Вурдов воис олӧмсӧ тӧдысь мортӧн. Гижан уджӧ босьтчис 2002 воӧ. Гижӧ комиӧн да рочӧн. Гижӧдъяссӧ йӧзӧдліс «Войвыв кодзув» да «Арт» журналъясын, россияса да республикаса газетъясын.

Медводдза висьт небӧгыс петіс 2005 воын комиӧн да шусис «Менам Йирва», мӧдыс — 2007 воын «Сир войт». Коймӧд небӧгыс петіс рочӧн 2008 воын «Ирвинские сны» ним улын. 2011 воын йӧзӧдіс «Удоралӧн история — мойдӧмъясын» небӧг.

Россияса гижысь котырын 2008 восянь. Кыкысь босьтліс I места «Эзысь борд» конкурсын «Проза» нимпасын.

Гижис сценарийяс да Сыктывкарысь Евгений Танимовкӧд лӧсьӧдісны нёль кинофильм: «Эхо зырянской Ежуги» (2011), «Дух Большого Субача» (2012), «Ирвинское зазеркалье» (2012), «Легенда о мезенской чуди» (2013). Кинофильмъяссӧ петкӧдлісны фин-йӧгра войтырлӧн «Туйвеж» визуальнӧй искусствояс фестиваль дырйи.

«Дух Большого Субача» кинофильмын А. Вурдов ачыс ворсіс шаман Омаӧс.[1]

2013 воын Алексей Вурдов гижис рочӧн челядьлы «Заветная мечта» да «Тайна пармы» пьесаяс, комиӧн «Кык вылӧ ӧти шуд» да «Кодрасьӧм» пьесаяс сиктса олӧм йылысь.

2014 вося гожӧмын мӧдӧдчис Донецк йӧзкостса республикаӧ ополченечӧн, медым тышкасьны Украинаса армиалы паныд. Кыкысь ранитчӧм бӧрын воис Сыктывкарӧ бурдӧдчыны, гижис рочӧн «Донецкие рассказы» висьт чукӧр, кодъясӧс йӧзӧдӧма «Выль туйӧд» газетын[2] да дасьтӧма йӧзӧдны «Юность» журналын.[3]

НебӧгъясПравить

ӦшмӧсъясПравить

ЫстӧдъясПравить